ਜੀਣਾ

ਸੂਟਕੇਸਾਂ ਵਰਗੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ

ਰਿਸ਼ਵਤ 'ਚ ਮਿਲੇ ਨੋਟਾਂ ਵਾਂਗ

ਦਿਨਕਟੀ ਕਰਨਾ

ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚ

ਸਿਉਂਕ ਖਾਧੇ ਸੁੱਕੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ

ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ

ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ

ਕੋਠੇ ਬੈਠੀ ਵੇਸਵਾ ਵਾਂਗ

ਆਤਮਾ ਮਾਰ ਲੈਣੀ

ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਪੀਰ ਦੀ ਮਨੌਤ 'ਤੇ ਕਤਲ ਹੋਏ ਬੱਕਰੇ ਵਾਂਗ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਦੀ ਵੇਦੀ 'ਤੇ

ਬਲੀ ਚੜਾਉਣਾ

ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਜੀਣਾ ਤਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਪੂਛਲ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਜਲ ਕੇ

ਸਾਉਣ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹ ਕੇ

ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਲੜ ਕੇ

ਮਰਨਾ.....

ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਡਰ

ਹਵਾ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ
ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੜ-ਖੜ
ਚਾਨਣ ਦੀ ਕਿਰਨ
ਨਦੀਆਂ ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ
ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਕਲ-ਕਲ
ਤੋਂ ਉਹ ਡਰਦੇ ਹਨ
ਉਨਾ ਹੀ
ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਹਲਕਿਆ ਕੁੱਤਾ
ਪਤਾ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ
ਕਿ ਹਲਕੇ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ 'ਚ
ਮੌਤ ਹੀ ਲਿਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ
ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ
ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ
ਹੋਰ ਕਾਲੀ ਹੋਰ ਕਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ
ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ
ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ
ਸੁਰਖ ਸਰਘੀ ਵੇਲਾ
ਪਹੁ-ਫੁਟਾਲੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ
ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ
ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ
ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ......

ਗਤੀ

ਪੱਤੇ
ਟੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ
ਕਰੁੰਬਲਾਂ
ਫੁੱਟਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ
ਰੁੱਖ
ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਰੁੱਖ
ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ
ਬੀਜ
ਪੁੰਗਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ
ਜੀਵਨ
ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ...

ਸਿਰਲੇਖ ਰਹਿਤ ਤਿੰਨ ਕਵਿਤਾਵਾਂ

1.

ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ
ਮਨ ਦਾ ਗੁੱਸਾ
ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਆਸ਼ਾਵਾਂ
ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੁਪਨੇ
ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ
ਬਿਖੇਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ
ਕੱਲਰ ਮਾਰੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ
ਸਿੰਜਦਾ ਹਾਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ
ਫਿਰ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੇਠ
ਪੁੰਗਰਦੇ ਹਨ
ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ
ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਲੱਦੇ ਬੂਟੇ......


2.

ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਢੱਕ ਲੈਣ ਦੀ
ਪੁੰਨਿਆ ਦੇ ਚੰਨ ਨੂੰ
ਬਾਂਝ ਹੋਇਆ ਬੱਦਲ
ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ
ਥੰਮੀ ਹੋਈ ਹਵਾ
ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ
ਹਨੇਰੀ ਬਣ ਜਾਣ ਦੀ


3.

आया था जब
मैं आगोश में तेरे
डूबता हुआ सूरज था
अब सुबह की लाली हुं.....

ਦੋ ਕਵਿਤਾਵਾਂ


ਸ਼ਾਦੀਸ਼ੁਦਾ ਆਦਮੀ ਦਾ ਦੁੱਖ

ਸੌਣਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ਼
ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਭਣਾ
ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ



ਵਿਆਹ

ਔਰਤ ਲਈ
ਇੱਕ ਕਿੱਲੇ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ
ਦੂਜੇ ਕਿੱਲੇ ਨਾਲ਼
ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ
ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦਾ
ਹੋ ਨਿਬੜਨਾ
ਇੱਕ ਤਰਾਂ ਨਾਲ਼
'ਕਿੱਲਾ ਬਦਲ ਸਮਾਰੋਹ'

ਰਾਤਰੀ ਜੀਵ

ਰਾਤ ਨੇ
ਢੱਕ ਲਏ ਹਨ
ਰੁੱਖ, ਫੁੱਲ
ਤੇ ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬੱਲੀਆਂ
ਝੁੱਗੀਆਂ, ਗਾਰੇ 'ਚ ਛੱਤੇ ਖੁੱਡੇ
ਗਿਆਨੇ ਹੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਛਰਦਾਨੀਆਂ
ਤੇ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ
ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ, ਅਰਬਨ ਅਸਟੇਟ
ਸਿਗਲੀਗਰਾਂ ਦਾ ਮੁਹੱਲਾ
ਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਐਵੀਨਿਊ
ਦਲਿਤ ਬਸਤੀ ਦੀ ਥਾਈ
ਤੇ ਗੁਲਮੋਹਰ ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸ
ਪਗਡੰਡੀਆਂ, ਪਹੇ, ਸੜਕਾਂ
ਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਹਾਈਵੇ ਨੰ. 1
ਗਿਆਸਪੁਰੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਹੜੇ ਦੀ
ਇਕਲੌਤੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੂਟੀ
ਤੇ ਪੰਜ ਤਾਰੇ ਦਾ ਸਵਿਮਿੰਗ ਪੂਲ
ਪਿੰਡ ਦਾ ਛੱਪੜ
ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ, ਨਦੀਆਂ, ਸਾਗਰ
ਭੋਲੇ ਕੇ ਟੁੱਟੇ ਟੀਵੀ ਅੰਨਟੀਨੇ 'ਤੇ
ਲਟਕਦੀ ਲਾਲ ਕਾਤਰ
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫ਼ਤਰਾਂ 'ਤੇ ਝੂਲਦੇ ਝੰਡੇ
ਕੰਧਾਂ, ਬੈਰੀਕੇਡ
ਤੇ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੀ ਕੰਡਿਆਲੀ ਤਾਰ
ਨਿਕਲੇ ਹਨ
ਰਾਤਰੀ ਟੂਰ ਤੇ
ਚੁੜੇਲ, ਪ੍ਰੇਤ, ਛਲੇਡੇ
ਨਾਲ਼ ਲੈ ਕੇ ਜਮਦੂਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ
ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹੋਕਾ
ਸਭ ਜਲਦੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ
ਰਾਤ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗੀ
ਹੌਂਸਲਾ ਰੱਖੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਸੀਓ
ਫੇਰ ਸੁਬਹ ਹੋਵੇਗੀ
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੰਨਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੋਗੇ
ਫਿਰ ਘੁਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ
ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਮਾਲਿਕਾਂ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਅੰਦਰ
ਸੋਚ ਕੇ
ਕੋਈ ਜਾਗਦੀ ਅੱਖ ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ
ਹੁਣ ਬੱਸ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ
ਖਚਰੇ ਹਾਸੇ ਦੀਆਂ
ਸਾਜਿਸ਼ੀ ਫੁਸਫੁਸਾਹਟਾਂ ਦੀਆਂ
ਸੰਗੀਤ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ
ਮੌਤ ਵਡਿਆਉਂਦੇ ਭਜਨਾਂ ਦੀਆਂ
ਲਾ...... ਲਾ........ ਲਾ........
ਇਲਾ........ ਇਲਾ........ ਇਲਾ........
ਹੂ........ ਹੂ........ ਹੂ..........
ਲੇ........ ਲੇ........ ਲੇ...........
ਸੋ......... ਸੋ......... ਸੋ..........
ਜੈ.......ਜੈ..........ਜੈ...........
ਰਾ...... ਰਾ.......ਰਾ.........
ਧੇ....... ਧੇ......... ਧੇ.......... ਹੋ......... ਹੋ.......... ਹੋ..........
ਹੀ........ਹੀ........ ਹੀ........ ਹਾ..........ਹਾ.........ਹਾ..........

ਕਾਮਰੇਡ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਪਦਾਰਥਵਾਦ

ਲਾਇਬਰੇਰੀ ਦੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠ
ਸਾਲਾਂਬੱਧੀ
ਫਰੋਲਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿਤਾਬਾਂ
ਝਾੜਦਾ ਰਿਹਾ ਮਿੱਟੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ
ਛਾਂਟਦਾ ਰਿਹਾ
ਘੋਖਦਾ ਰਿਹਾ ਆਂਕੜੇ
ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਵਿਰੋਧਤਾਈਆਂ ਦੀ
ਹਰ ਵਿਰੋਧਤਾਈ ਦੇ
ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੱਖ ਦੀ
ਗੌਣ ਪੱਖ ਦੀ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਆਇਆ ਮੌਕਾ
ਉੱਠਿਆ ਜਵਾਰ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਸਾਗਰਾਂ 'ਚ
ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਰੋਧਤਾਈ ਨੂੰ ਹੱਲ
ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੱਖ ਨੂੰ ਗੌਣ ਕਰਨ
ਤੇ ਗੌਣ ਪੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਰਨ ਲਈ
ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਇਆ ਗਿਆ
ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ
ਉਸੇ ਲਾਇਬਰੇਰੀ ਦੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ 'ਚ
ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ
ਮੁਕਤ-ਚਿੰਤਨ.....

ਬੀਂਡਾ

ਹਵਾ ਨਾਲ਼ ਉੱਡਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਇੱਕ ਬੀਂਡਾ
ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ
ਬੀਂਡੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ
ਦਿਲ ਕੀਤਾ
ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਖਲੋ ਕੇ
ਘਰ ਤੋਂ ਭਲਾ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਆਇਆ
ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ
ਦੁਮੇਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ
ਹਵਾ ਸੀ
ਕਿ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ
ਬੀਂਡਾ
ਖਲੋਤਾ ਰਿਹਾ
ਹਵਾ
ਵਾਪਿਸ ਆਈ
ਦੂਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ਼
ਇਕੋ ਝਟਕੇ ਨਾਲ਼ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਬੀਂਡੇ ਨੂੰ
ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਛੱਪੜ ਵਿੱਚ
ਹੁਣ ਬੀਂਡਾ ਲੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਘਰ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣ ਲਈ
ਕੋਸ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਪ੍ਰਗਤੀਵਾਦ ਨੂੰ
ਇਨਕਲਾਬ ਨੂੰ
ਭੁੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਕਿ ਛੱਪੜ ਹੀ ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਘਰ ਸੀ.....

ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੀਤ

ਕਾਲੇ ਨਾਗ ਜਿਹੇ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ
ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਬੀਤੀ ਸ਼ਾਮ ਬਾਰੇ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਛੁਪਣ ਬਾਰੇ
ਚੰਨ ਦੇ ਲੁਕਣ ਬਾਰੇ
ਰਾਤ ਦੀ ਤਨਹਾਈ ਬਾਰੇ
ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਬਾਰੇ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗੇ
ਕੁਝ ਡਰੇ ਸਹਿਮੇ ਸ਼ਬਦ
ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਜ਼ਿੱਦ
ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ਼ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਦੀ
ਬੱਸ ਲੱਗਾ ਹੀ ਸੀ
ਉਪਰੇਸ਼ਨ ਥੀਏਟਰ ਜਾਣ
ਮਨਸੂਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ
ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦਾ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰਨ*
ਕਲ਼ਮ ਨੂੰ ਬਾਂਝ ਕਰਨ*
ਕਿ ਉੱਡਦਾ ਉੱਡਦਾ ਇੱਕ ਜੁਗਨੂੰ
ਆ ਬੈਠਾ ਉਂਗਲ ਦੇ ਪੋਟੇ ਤੇ
ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ

ਜੇ ਲਿਖਣ ਲੱਗਾ ਹੀ ਹੈਂ
ਤਾਂ ਕਾਲ਼ੀ ਬੋਲ਼ੀ ਰਾਤ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਲਿਖ
ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੰਬ ਉੱਠੇ
ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਰੂਹ
ਜੇ ਲਿਖਣਾ ਏ
ਤਾਂ ਮੋਹਲੇਧਾਰ ਵਰ੍ਹਦਾ ਮੀਂਹ ਲਿਖ
ਜੋ ਵਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ
ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕਾਲਖ

ਜੇ ਲਿਖਣਾ ਏ
ਤਾਂ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਨਾਲ਼ ਜੋੜਦੀ
ਆਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਲਿਖ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੌੜੀ ਬਣਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਏ
ਪਹੁੰਚਣਗੇ ਸੂਰਜ ਤੱਕ
ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੇ ਲਾਲ ਸੂਹੀ ਸਵੇਰ
ਜੇ ਲਿਖਣਾ ਏ
ਤਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਸੁਬ੍ਹਾ ਦੇ ਤਰਾਨੇ ਲਿਖ
ਜੋ ਗਾਉਣਗੇ ਲੋਕੀ
ਲਲਕਾਰੇ ਮਾਰ ਕੇ
ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕਬਰ ਉੱਤੇ

ਤੇ ਜੇ ਚਾਹੁੰਨਾ ਏਂ
ਕਿ ਤੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ
ਤਾਂ ਢਾਬੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਧੋਂਦੇ ਛੋਟੂ ਦੇ ਖੁਸ਼ਕ ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ
ਕਿਤਾਬ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਅਕਸ ਲਿਖ
ਵਿਹੜੇ 'ਚ ਰਹਿੰਦੀ ਛੰਨੋ ਦੇ ਖੁਰਦਰੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ
ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਨਕਸ਼ ਲਿਖ
ਮਜਦੂਰ ਦੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੀਆਂ
ਥੱਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਲਿਖ
ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਖੁਦ ਮਾਲਿਕ
ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਸ਼ਖਸ ਲਿਖ
ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਲਾਟੂਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਲਿਖ
ਮਿਹਨਤਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਿਖ
ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਛਿੜੇ ਕੰਬਣੀ
ਬੰਦ ਮੁੱਠੀ ਜਿਹਾ ਗੀਤ ਲਿਖ
ਤੇਰੀਆਂ ਇਹ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਗਜ਼ਲਾਂ ਨੇ
ਹਨੇਰਾ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ
ਮਰ ਜਾਣਾ ਏ
ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਬੱਸ
ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੀਤ
ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਬੱਸ
ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੀਤ......

*ਪਾਸ਼ ਦੀ ਕਵਿਤਾ 'ਖੁੱਲੀ ਚਿੱਠੀ' ਵਿੱਚੋਂ ...

ਮੇਰੀ ਕਲ਼ਮ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ

ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਮੇਰੀ ਕਲ਼ਮ
ਤਹਾਡੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ ਟਕੋਰ ਕਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੋਲੇ ਪੋਲੇ ਸਹਲਾਵੇ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਰੀ ਸੁਣਾਵੇ
ਸਦਾ ਦੀ ਨੀਂਦ ਸੌਣ 'ਚ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰਾਂ ਦੀ
ਕੋਈ ਮਦਦ ਕਰੇ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਲ਼ਮ
ਤਹਾਡੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰੇਦੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਯਾਦ ਦੁਆਵੇ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ
ਸਿਖਾਂਦਰੂ ਕਾਰੀਗਰ ਦੇ ਉਸਤਾਦ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜੀ
ਆਰੀ ਵਾਂਗੂ ਲੱਗੇ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਣ ਨਾ ਦੇਵੇ
ਉਨੀਂਦਰਾ ਕਰ ਦਏ
ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਾ ਹੋਵੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀ
ਕਿਸੇ ਵੀ 'ਅਫ਼ੀਮ' ਤੋਂ

ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਮੇਰੀ ਕਲ਼ਮ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸ਼ਬਦ
ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਕੰਢੇ ਰੁਮਕਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ
ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਸਰਸਰਾਉਣ
ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖਣ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਸਾਉਣ ਦੀ ਹਰਿਆਲੀ ਦਾ
ਕੋਈ ਬਿੰਬ ਸਿਰਜਣ
ਹੀਰੋ ਹਾਂਡੇ ਦੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਵਾਂਗ
ਲੰਘ ਜਾਣ ਕੋਲੋਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ
ਬਿਨਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੇ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਲ਼ਮ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸ਼ਬਦ
ਕਿਸੇ ਨੀਵੇਂ ਉਡਦੇ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਗੁਜ਼ਰਨ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਪਰ
ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ
ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਲੈਣ
ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ
ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ਮਾਰਨ
ਆਵਾਜ਼ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ
ਕਿਸੇ ਝੱਖੜ ਵਾਂਗ ਆਉਣ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ
ਲੈ ਜਾਣ ਉਡਾ ਕੇ ਬੀਤੇ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ, ਮਲ੍ਹੇ
ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਬੋਹੜ
ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ ਪੈਦਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰੁੰਬਲ ਨੂੰ
ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਛੱਡ ਜਾਣ
ਸਪਾਟ ਅਣਛੋਹੇ ਬੁੱਲਾਂ ਜਿਹੀ ਧਰਤ
ਜਿਸ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਸਕੋਂ
ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆਂ
ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆਂ
ਫਿਰ ਤੋਂ......